وقتی نيستی خونه مون با من غريبی می کنه

دل اگه می گه صبورم ، خود فريبی می کنه

صدای قناری محزون و غم آلود می شه

واسه من هر چی که هست و نيست نابود می شه

وقتی نيستی ، گل هستی ، خشک و بی رنگ می شه

نمی دونی که چقدر ، دلم برات تنگ می شه

وقتی نيستی گل های باغچه نگاهم می کنند

با زبون بسته محکوم به گناهم می کنند

گلها می گن که با داشتن يه دنيا خاطره

                          چرا ديوونگی کردی و گذاشتی که بره من نخواستم بره

وقتی نيستی همه پنجره ها بسته ميشن

با سکوتت تو خونه ، قناری ها خسته ميشن

روز واسم هفته می شه ، هفته برام ماه می شه

نفسم به ياد تو يکی يکی آه می شه

  ای خدا          

امروز دیگه نسبت به تو حسی ندارم

بخوای میگم دوست دارم ، اما ندارم

خوب هستین که دوستان ؟؟؟ ...

آهای زمین ...

یه لحظه تو نفس نزن  

نچرخ تا آروم بگیره یه آدم شکسته تن

عیدتون مبارک ... سال خوبی داشته باشین ...

اگر به دیدن من آمدی

بمان ...

شاید که فردایی نباشد 

ولنتاینتون مبارک دوستان  ((راستی تولد وبلاگم مبارک ))

امشب دوباره یاد تو داغ دلم رو تازه کرد

نبودنت کنار من غم هامو بی اندازه کرد

امشب دوباره گریه بود سهم من از عاشق شدن

خاطره هات کافی نبود برای دلتنگی من

امشب دوباره هیچ کسی برای من مث تو نیس

پل میزنم از چشم تو تا چمشه های خیس خیس

امشب دوباره عشق من منو گرفتی از خودم

خاطره هام مال تو شد تویی که عاشقت شدم

امشب دوباره یاد تو داغ دلم رو تازه کرد

بی تو تموم لحظه هام پر شده از حسرت و درد

فکر کنم از وبلاگ ۲ تا از دوستام برداشتم ... خدا کنه راضی باشن

روی قبرم بنویسید کبوتر شد و رفت

زیر باران غزلی خواند دلش تر شد و رفت

چه تفاوت که چه خورده است غم دل یا زهر

ان قدر غرق جنون بود که پرپر شد و رفت

روز میلاد: همان روز که عاشق شده بود

مرگ با لحظه بیداد برابر شد و رفت

او کسی بود که از غرق شدن میترسید

عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت

هر غروب از دل خورشید گذر خواهد کرد

پسری ساده که یک روز کبوتر شد و رفت

چطورین دوستان ... ؟؟؟  خوش باشین

مرا می خواستی تا از سر ناز

ببینی پیش پایت زاریم را

بخوانی هر زمان در دفتر من

غم شب تا سحر بیداریم را

مرا می خواستی ... اما چه حاصل ؟!

برایت هر چه کردم باز کم بود

مرا روزی رها کردی در این شهر

که این یک قطره دل دریای غم بود ...!

تازگیا آپ کرده بودم ولی خوب طاقت نتونستم بیارم  ... ممنون از نظراتون ...

زندگی قافیه ی شعر من است

شعر من وصف دلارایی توست

در ازل شاید این سرنوشت من بود ...

می سرایم به امیدی که تو خوانی

ورنه آخرین مصرع من

قافیه اش

مردن بود ...

تو بی آنکه به فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا ؟؟؟   تا کی ؟؟؟   برای چه ؟؟؟

ولی رفتی ...

عید همگی مبارک باشه ...

امروز عکس حال ندارم آپلود کنم شرمنده ... به بزرگی خودتون ببخشید ...

دلم گرفته است ...

هر لحظه فرو میریزد... چشمانم سیاهی میرود...

قلم بین انگشتان لرزانم...

رقص مرگ را مرور میکند...

خوبین که دوستان ؟؟؟ کم کم ماه رمضونم اومد و خلاصه دیگه دیگه ... فعلاْ ...

تنهاییم را با تو قسمت می کنم سهم کمی نیست

گسترده تر  از  عالم  تنهایی  من  عالمی   نیست

                               غم   انقدر  دارم  که  می خواهم  تمام  فصل ها  را

                               بر سفره رنگین خود بنشانمت بنشین غمی نیست

حوالی من بر من مگیر این خود ستایی را که بی شک

تنهاتر  از  من  در  زمین  و  آسمان  آدمی  نیست . . .

                              آیینه ام  را  بر  دهان  تک  تک  یاران   گرفتم . . .

                               تا  باور  شد  در  میان  مردگانم  همدمی  نیست